IN DE WINTER IS DE SFEER ROND KERST WEL MOOI, VIND IK. VROEG IN DE OCHTEND EN LAAT IN DE AVOND IS HET LANDSCHAP VREEDZAAM EN STIL, ONGEACHT HET WEER. DIE STILTE SPIEGELT MIJN INNERLIJKE STILTE. EN DAN AL DIE LICHTJES EN GEZELLLIGHEID. MAAR VREES NIET, DIT IS GEEN FEEL-GOOD KERSTVERHAAL, WANT VOOR SOMMIGE MENSEN IS KERST K-U-T. ALS JE JE DAAR IN KUNT VINDEN, BLIJF VOORAL LEZEN.
Vanochtend zat ik alleen, en mijn gedachten gingen terug naar toen ik een klein meisje was, in het warme México. Ik hield van kerst. Ook toen was het een tijd van familie, lekker eten en cadeautjes. Mijn Kersten werden anders in Nederland, maar nog steeds prachtig. De lichtjes. De warmte bij de kachel. Versieren en voorbereiden. Tijd met familie en vrienden. Chocolade, oliebollen. Herinneringen die later pas echt herinneringen worden.
Maar ik heb je beloofd dat dit geen feel-good preek is, en ik houd mijn woord. Dat is niet waarom ik deze woorden typ. Voor veel mensen is Kerst een K-U-T-periode. Voor veel mensen is Kerst eenzaam. Als al dat moois er niet is — of niet toegankelijk — ontstaat er leegte. Misschien verdriet. Misschien eenzaamheid.
Dat was vorig jaar bij mij ook zo. Niet omdat ik de fysieke of materiële dingen niet had, maar omdat ik zelf zo veranderd was. Alles was zó anders. Mijn omgeving en ik moesten nog finetunen naar wie ik was geworden. Mijn energie was superlaag, mijn lontje superkort. Ik had zware bloedarmoede. Mijn eigen spiegelbeeld was nog niet herkenbaar voor mijzelf met mijn littekens en mijn wollen hoofd. Alle prikkels kwamen binnen, tegelijk. En soms was de stilte oorverdovend, niet van die fijne vreedzame, maar van die lege zware stilte. Ik was zó verdrietig.
Ik heb het doorgestaan met een traan en een lach. En soms met een oliebol. Of een knuffel van mijn hondjes. Die soms de enige waren zonder oordeel. Of misschien de enige bij wie ik me niet schuldig naar voelde.
Ik ben er
En dat is het nu net: ik heb het overleefd en mijn omgeving ook. Ik ben er — weliswaar als een andere versie van mezelf, lichamelijk en mentaal. Of misschien juist meer wie ik altijd al was.
Ik ben er weer.
Ik ben er nog.
Maar ik bén er.
Voor wie dit leest
Ik hoop dat deze tijd voor jou een periode kan zijn van innerlijke bezinning, van lichamelijk herstel, van slapen — voordat je straks de lentebloei meemaakt. Met alle gezelligheid en mooie dingen die erbij horen.
Maar als je voelt dat de tranen dichterbij zijn dan het lachen. Als je je eenzaam voelt — ook in een kamer vol mensen — houd moed. Vertrouw op je geest. En stuur ons een bericht.
Want je bent niet alleen. Ook jij kunt dit aan.
Ik weet nu dat levenslust sterker kan zijn dan eenzame momenten.
En ik ben er voor je.
Heeft mijn verhaal jou geraakt?
Sinds mijn diagnose ben ik elke dag bezig met het vergezellen en begeleiden in tijden van grote tegenslag. Stuur mij een bericht.
Of volg mij op Insta: alba.espinosa.vd.bunt
