• Vandaag lukt het niet

    Een pagina geschreven op een grijze dag in januari ’24, wanneer alles moeizaam verliep terwijl ik mijn nieuw leven probeerde vorm te geven.
    Oftewel een illustratie van mijn confrontatie met mislukking en acceptatie in het leven met kanker.

    Het is even rommelig. Zoveel dingen lopen naast elkaar, maar dan rommelig, chaotisch.
    Op zo’n dag kun je zeggen dat niets goed loopt. Alles loopt stuk, krom, stopt, verdwijnt.

    Een extra traject bij het ziekenhuis, afspraken die verzet worden, overleggen met de huisarts, oncoloog, psycholoog. . . Mijn tuin opnieuw inrichten moet wachten. Het huiswerk van de kinderen moet gecheckt worden – … Gaat het wel goed met ze? –

    Mijn werk kan niet zoals vroeger, dus mijn contract is niet verlengd. Vrijstelling voor mijn studie psychologie lukt niet want mijn diploma’s zijn onvindbaar. Reizen boeken kan nog niet want we moeten wachten op overleg met school. Mij inzetten als ervaringsdeskundig coach voor lotgenoten duurt even want de contacten met de organisaties lopen traag. Fitter worden kan trouwens ook even wachten, want ik kan nu niet sporten vanwege een ingegroeide nagel n.a.v. de chemo (en denk erom… niet te veel wijn drinken!). Mijn haar groeit traag, ik val niet af, ik krijg huiduitslag. En ik kan voorlopig geen geschikte blog template vinden.

    Zorg, werk, zingeving, plannen, moederschap en dagelijkse dingen lopen naast elkaar, door elkaar. Ik kan niets vastpakken, het lukt niet.

    – Ligt het aan mij? Boycot ik mijzelf? Is er een rode draad? –

    Innerlijke kracht kan nu even wachten

    Ik heb innerlijke kracht, ik kan dit aan.
    Maar dat kan nu ook even wachten

    Vandaag gaat het niet zoals ik wilde. Dus ik schrijf. Mijn gedachten in woorden omzetten, zoals ze komen. Vandaag is het gewoon zo. Ik heb zin in huilen zonder zieligheid, “krachtig huilen” noem ik dat. Ik heb zin in wijn en een goed gesprek, een knuffel. Ik heb innerlijke kracht, ik kan dit aan. Maar dat kan nu ook even wachten. Nu krachtig huilen, en een wijnglas zoeken.

  • Work and purpose I: “I have cancer and just started a new job”

    Written in early 2023, shortly after receiving my diagnosis

    klik hier voor de NL versie

    SUDDENLY IN A NEW REALITY. THAT WAS ME ON THE MORNING I FOUND OUT I HAD CANCER. EVERYTHING TOOK ON A DIFFERENT DIMENSION, A DIFFERENT PACE: MOTHERHOOD, PARTNERSHIP, LEISURE TIME, FINANCES, WORK… I WAS DETERMINED TO MAKE MY TIME AS MEANINGFUL AS POSSIBLE, AND MEANINGFUL WORK WAS PART OF THAT. BUT I HAD JUST SIGNED MY CONTRACT… HOW DO YOU TELL SOMETHING LIKE THIS? “COMPLETE TRANSPARENCY, WHAT ELSE CAN I DO?” I THOUGHT… SO, I PICKED UP THE PHONE TO CALL MY MANAGER.

    First stop on my journey: a new reality

    In early March, I signed my contract to start as a communication advisor at an organization. I had searched for people-centered work and was excited to begin. Then, that morning, I found out I had cancer. Big boom, mind-blowing. Eventually, I got an idea of how I wanted to approach this new reality. It was clear that work was an important part of it, meaningful work. It was of added value to the otherwise cancer-dominated scenery.

    Working: wanting and being able to

    It was clear to me what I wanted, but what was actually possible within my condition: What can I expect? What can I do and what am I allowed to do? What is realistic?Creating a clear and realistic picture of my medical situation was very important. It turned out that there was enough space for me to be valuable at work. It also became clear that a bit of unpredictability was part of this process, so flexibility would be key to be able to work in this new reality. Both from me and from my new work environment.

    Sharing the news

    It was one of the hardest phone calls I’ve ever had to make. I was new and definitely felt like I was letting my work down. I also didn’t yet know what to expect, but I did know that the only way forward was to engage in dialogue.

    So, I called my direct supervisor. A bombshell for her as well, of course. Just like me when I heard the news, it was now her turn to let this new reality sink in. And that couldn’t happen in just one phone call. What did happen almost immediately was crucial: it was clear that the mutual willing to collaborate was there. And that we needed transparency and flexibility to achieve meaningful work within this new situation. How? By looking at what’s possible, what could be, and always working based on a medically realistic scenario.

    at work with colleagues | Heerlen, October 2023

    Meaningful work and connection with colleagues

    All in all, I was pleasantly surprised by the reactions. My supervisor was very understanding. This made it easier for me in the effort of integrating my treatment and work. I continue to engage in dialogue with all my colleagues. This is how we build connection, which we need to achieve meaningful work together. It’s in the little things, like flexible working hours. On my turn, I am open to working at alternative times outside the regular hours, of working from the hospital when necessary. Which I have done more than once. This gives the confidence to move forward.

    – NB for the nerdish among us: TNO has research about the importance of dialogue for working during treatment or chronic disease.-

    At the end of 2023, my work perspective looks different. I’ll write about that in the sequel: Work and Purpose II: A New Mindset.

  • Werk en zingeving I: “Ik heb kanker en nét een nieuwe baan”

    Geschreven begin 2023, toen ik net mijn diagnose had gekregen

    read this post in english

    OPEENS IN EEN NIEUWE REALITEIT. DAT WAS IK DE OCHTEND DAT IK TE HOREN KREEG DAT IK KANKER HAD. ALLES KRIJGT EEN ANDERE DIMENSIE, ANDER TEMPO: MOEDERSCHAP, PARTNERSCHAP, VRIJE TIJD, FINANCIËN, WERK…  IK WAS VASTBESLOTEN OM MIJN TIJD ZO ZINVOL MOGELIJK TE BESTEDEN, EN ZINVOL WERK HOORDE ERBIJ. MAAR IK HAD NET MIJN CONTRACT GETEKEND… HOE VERTEL JE ZOIETS? – “VOLKOMEN TRANSPARANT, WAT KAN IK ANDERS?” DACHT IK… TOEN HEB IK DE TELEFOON GEPAKT OM MIJN MANAGER TE BELLEN

    Eerste halte in mijn reis: een nieuwe realiteit

    Begin maart tekende ik mijn contract om aan de slag te gaan als communicatieadviseur bij een organisatie. Ik had goed gezocht naar mensgericht werk en was blij om te mogen beginnen. Dan kreeg ik te horen dat ik kanker had. Ik weet nog dat ik dacht: “Mijn tijd is het waardevolste wat ik nu heb”. Even later was het voor mij duidelijk dat werk ook in het plaatje paste, zolang het zinvol was. Deze wil was nodig om ook duidelijkheid te scheppen over wat kon.

    Werken: willen en kunnen

    OK ik wilde werken, zover was duidelijk. Maar kon ik werken? Ik ging in dialoog met de artsen en verplegers: Wat kan ik verwachten? Wat kan ik en wat mag ik? Wat is realistisch en goed voor mij? Een duidelijk en realistisch beeld scheppen van mijn medische situatie was erg belangrijk. Toen bleek dat er voldoende ruimte was om waardevol te kunnen zijn op mijn werk. Het werd ook duidelijk dat een stukje onvoorspelbaarheid bij dit traject hoorde en dus flexibiliteit belangrijk blijft om in deze nieuwe realiteit te kunnen werken. Zowel van mij als van mijn nieuwe werkomgeving. 

    Het nieuws vertellen

    Het was een van de moeilijkste telefoontjes die ik ooit heb moeten plegen. Ik was nieuw en had zeker ook het gevoel dat ik mijn werk in de steek liet. Ik wist ook nog niet wat ik kon verwachten, maar wel dat de enige weg was om in dialoog te gaan.

    Ik belde dus mijn directe leidinggevende. Bommetje voor haar ook natuurlijk. Net als ik toen ik het nieuws hoorde, was het nu voor haar ook zaak deze nieuwe realiteit te laten bezinken. En dat kon niet binnen één telefoontje. Wat wel meteen gebeurde was cruciaal: De intentie was er, we wilden allebei samenwerken. Voorwaarde was dat we ons wederzijds duidelijk en flexibel moesten opstellen. Hoe? Door te kijken naar wat mogelijk is, wat zou kunnen en altijd op basis van een medisch realistisch scenario te werken. Even voor de nerds onder ons: Het belang van dialoog tijdens re-integratie is onder andere onderzocht door TNO.

    aan het werk met collega’s | Heerlen, oktober 2023

    Zinvol werk en verbinding met collega’s

    Ik was aangenaam verrast door de reacties. Mijn leidinggevende was erg begripvol. Op mijn beurt bleef ik in dialoog met de rest van de collega’s. Zo hebben wij verbinding, die wij nodig hebben om samen waardevol werk te kunnen realiseren. Het zit in de kleine dingen, zoals flexibele werktijden. Ik stelde me ook open om te werken vanuit huis of het ziekenhuis wanneer dat nodig is. Dit geeft het vertrouwen om verder te gaan.

    Aan het einde van 2023 ziet mijn werkperspectief er anders uit. Daarover schrijf ik in het vervolg: Werk en zingeving II: Een nieuwe mindset.